در آرزوی جهانی امن...

... رویای من آن صبح باران خورده ایست که طلوع میکند آرام از پس ابرهای مشرق امیدواری ...

در آرزوی جهانی امن...

... رویای من آن صبح باران خورده ایست که طلوع میکند آرام از پس ابرهای مشرق امیدواری ...

در آرزوی جهانی امن...

*"در آرزوی جهانی امن"
تمنایی کودکانه است...

*اینجا مثل یک شهر بازی آرام و خلوت می ماند برای شیطنت و شلوغی واژه های پراکنده در ذهنم،که همه ی آرام و قرارشان بر هم زدن آرامش من است...واژه هایی که مرا مجبور می کنند به درگیری های ذهنی و کشف ناشناخته ها و تجربه هایی نو...

*متنها و قطعه های ادبی و اشعاری که اینجا میخوانید زاییده ی ذهن من هستند...لطفاً آنها را از مادرشان جدا نسازید.غریبی میکنند. :)

*«مِسْکِینٌ ابْنُ آدَمَ مَکْتُومُ الْأَجَلِ مَکْنُونُ الْعِلَلِ مَحْفُوظُ الْعَمَلِ تُؤْلِمُهُ الْبَقَّةُ وَ تَقْتُلُهُ الشَّرْقَةُ وَ تُنْتِنُهُ الْعَرْقَةُ »

بیچاره است فرزند ادم : اجل او پنهان است ، بیماری هایش درخفا ، عملش ثبت می شود ، یک پشه او را اذیت می کندو جستن اب در گلو او را می کشد، و یک عرق او را بدبو می کند ...



عروسکم زیر درخت شیشه شور گم شده...

دوشنبه, ۱۳ دی ۱۳۹۵، ۱۲:۲۹ ق.ظ

عروسکهای کودکی من با همه عروسکهای دنیا فرق داشتند...

خدا برای من سه خواهر خوش ذوق و هنرمند فرستاده بود تا دنیای کودکی متفاوتی را برایم بسازند...

همه عروسکهای کودکی من به دست خواهرانم دوخته می شدند و این در حالی بود که نوجوان بودند و طبیعتا کم تجربه...اما استعداد و هنر خاصی در عروسک سازی داشتند ... گوسفند سراسر پشمالوی سفید که از پارچه ها و وسایل دوریختنی حاصل میشد یکی از آنها بود... گرگ قهوه ای پوزه دار که هنوز هم نمی توانم بفهمم خواهر 12 ساله ام بدون استفاده از الگوی خاصی چگونه توانست آن را بدوزد...عروسک بزرگ پارچه ای ام با آن موهای بلند کاموایی سبزش که عشق من بودند...و عروسکهای کوچک پارچه ای که با پنبه پر می شدند و خواهرم با جوهر خودکار آنها را صورتگری میکرد و لباس می پوشانید و روی هر کدامشان اسم می گذاشت و آنها را روانه خانه ای می کرد که در گوشه اتاق برایشان مهیا کرده بودیم...خانه ای ساده و ساخته شده از کارتون و مقوا و جعبه های خالی... فیلم نامه و داستان زندگی عروسکهایمان،نتیجه پرداخت ذهن خلاق خواهرم بود و غالباً پر از پیشامدهای طنز و خنده دار...

و خلاقانه ترین قسمت ماجرا عروسکهای مقوایی بودند...آن هم نه مقوای معمولی،بلکه جعبه تمام شده پودر لباس!!...آن را باز می کردیم تا از حالت جعبه بودنش خارج شود و بعد قسمت داخلی اش که سفید بود مکانی می شد برای خلق کاراکترهای مختلف که با خودکار طراحی می شدند...از پیرمرد و پیرزن گرفته تا زن و مرد و بچه با تیپهای خاص رفتاری ...برایشان فیلم نامه سر هم می کردیم...بعد از خلق کاراکترها نوبت به قیچی کردن و بریدن آنها می رسید...حالا تعدادی کاراکتر با نقشهای منحصر به خودشان داشتیم که لوکیشین آنها توی باغچه و زیر درخت تنومند شیشه شور بود...یک پارک عمومی پر از داستانها و اتفاقات جذاب...قهرمان داستان دختری بود دوست داشتنی با تیپ پسرانه و اسپرت که اسمش "تیز پا" بود  :)...نویسنده فیلم نامه هم به رسم عادت معهود،خواهر خوش ذوق ادبیات دوست من بود که 13،14 سال بیشتر نداشت...

زیر سایه درخت شیشه شور ساعت ها می نشستیم و در دنیای عروسکهای مقوایی آمیخته با بوی پودر لباس گم می شدیم و دو خواهر من با در دست گرفتن عروسکها و حرکت دادنشان از زبان آنها حرف میزدند و داستانها روایت میکردند و تنها تماشاچی این صحنه نمایش منحصر به فرد ،دختری مو فرفری و خوش خنده و کم سن و سال بود که از دیدن نمایش لذت می برد و برایش مهم نبود عروسکهایش از چه چیزی ساخته شده اند و بر عکس وابستگی عاطفی عمیقی به آنها داشت...

روزی یکی از عروسکهای کوچک پارچه ای ام که پسر کم سن و سال خانواده و اسمش رضا بود در حین بازی از دستم سر خورد و توی تانکر آب ته حیاط افتاد...وحشت کرده بودم و نمیدانستم چکار باید بکنم و با چشمهای نگران به رضای کوچکم چشم دوختم که آرام آرام به زیر آب میرفت و خیلی زود در تاریکی اعماق تانکر گم شد...قدم کوتاه بود و دستهایم کوچک بودند و نمیتوانستم او را از آب بگیرم ...هیچ کاری از دست کسی بر نمی آمد و باید تا تمام شدن آب آن صبر میکردیم اما می دانستم رضا تا آن موقع دوام نمی آورد...بالاخره آب تانکر بعد از چند هفته خالی شد و من که جرات رویارویی با صحنه ی ته تانکر را نداشتم عقب تر ایستادم تا خواهرم پسرک کوچک ماجرا را از آن وضعیت نجات دهد؛ اما امید چندانی به سالم بودنش نداشتم...

بالاخره رضا بیرون کشیده شد اما صحنه پیش رویم به شدت متاثر کننده بود...بدن کم طاقت پارچه ای اش پوسیده و تکه پاره شده بود...صحنه ی کشنده ای بود که خواهرم نامردی نکرد و بار دراماتیک صحنه را بالاتر برد و شروع کرد با لحن غمگین خواندن:

"اگر بار گران بودیم رفتیم...اگر نامهربان بودیم رفتیم..."و یک لبخند بد جنس گوشه لبش خودنمایی می کرد...و من که منتظر یک تلنگر بودم تا برای پسرکم عزاداری کنم،بالاخره این نوای محزون کار خودش را کرد و بغض مرا شکست و من گریه بلندی سر دادم و غم عالم در دل کوچکم سرازیر شد...

روز ها و سالها گذشته و دست روزگار،آن روزهای خوش و شیرین را چید و با خود برد و ما،میوه های نارس را به سمت دنیای بزرگترها قِل داد...خواهرها ازدواج کرده و بچه دار شده اند...بچه هایشان همان عروسکهایی را دارند که اکثر بچه ها دارند...اگر گاهی هم بخواهند گریزی به گذشته بزنند و تجدید خاطره ای کنند و عروسکهایی بدوزند ،بچه هایشان استقبال چندانی نمیکنند و ترجیح میدهند عروسکهای خوش آب و رنگ بازار را داشته باشند و بازیهای تبلت و موبایل برای آنها سرگرم کننده تر و هیجان انگیزترند...

درون من اما هنوز هم یک دخترک موفرفری خرمایی رنگ زندگی میکند که علاقه عجیبی به عروسکها دارد...اشتیاق او برای بریدن طرحهای عروسکی روی اتیکتها و جعبه ها،کودکانه و غریب است و علاقه فراوانی به عروسک سازی با وسایل دور ریختنی دارد...آن درخت شیشه شور حالا دیگر نیست اما دخترک درون من هنوز آن اطراف پرسه میزند، می نشیند و دست زیر چانه برده و منتظر شروع یک نمایش مهیج ِمقوایی می ماند...

 

 

 

 

نظرات  (۸)

۱۳ دی ۹۵ ، ۰۲:۰۳ شایسته ای
قربووون این دختر موخرمایی فرفری خوش خنده ی کم سن و سال ! :***
درخت شیشه شور؟ چه باحال! نشنیده بودم تا حالا !
پاسخ:
فدات عزیزم :**
راستشو بخوای منم یه وقتایی قربون صدقه اش میرم ;)

درخت خیلی قشنگ و مهربونیه وقتی بزرگ و تنومند میشه سایه ای که می اندازه قشنگه و برگهای خیلی خوش بویی داره...شکوفه هاشم قرمز رنگ و پر از شهد شیرینه ...با زنبورا رقابت داشتم سر شهد خوردن از گلهاش :)))
۱۳ دی ۹۵ ، ۰۷:۳۷ سهیلا ملکی
عزیزم :)
پاسخ:
=))
۱۳ دی ۹۵ ، ۰۸:۰۸ کمی خلوت گزیده!
وای عزییییزم....
چقدر باحال...
خیلی خوب بود...
رضات جیگرمو کباب کرد... :(
دقیقا وقتی داشتی توصیف میکردی عروسکاتو، تو دلم گفتم بچه های الان سرشون تو گوشیه... دیگه با این چیزا سرگرم نمیشن...
پاسخ:
:))

وای نگو...کاش بودی و میدیدی چجوری ضجه میزدم براش! :((
قسمت بد ماجرا این بود که خواهرم با لحن بچگانه و از زبان خود عروسک اون شعر جانگداز رو خوند و من بیشتر احساس گناه کردم از اینکه چرا مراقب نبودم و اون به دست من افتاد تو آب :))

آره متاسفانه...اصلا اون بازیها و عروسکها خیلی روی ذهن ماها اثر گذاشت و یه جورایی خلاق تر شدیم...
تا همین الانشم خواهرم وقتی ماکت میسازه، ایده های خیلی بکر و جالبی بکار میبره...
من بچه که بودم اصن عروسک نداشتم خیلی:))) تفنگ وماشین داشتم بجاش:))
پاسخ:
تو که کلا استثنایی ;))

واااای عزییییزم منو بردی ب اون سالهاااااا
چ خوب عروسکها رو یادته
خخخخخخ متاسفم ک احساست رو جریحه دارکردم
اگه میدونستم ایقد تاثیرش عمیقه عمرا این کارو میکردم😅😆😆😆
پاسخ:
فدات :*
مگه میشه یادم بره :))
مطمئنا تاثیرات مثبتت خیلی بیشتر بود ...
تو شهرزاد قصه گوی دوران کودکی من بودی و از این بابت ازت ممنونم :**
واااای عزیزم خاطرات کودکیت چقدر شفافه درست مثل آینه ...اصلا انگار نه انگار که این همه سال گذشته از اون روزا :))
حتما لحظه به لحظه اونا رو مرور میکنی خوش به حال خاطرات لطیفت
پاسخ:
خاطراتی که شیرین و خاصن فراموش نمیشن...
ممنون از لطفت عزیزم :*
۱۵ دی ۹۵ ، ۱۲:۲۸ Lady cyan ※※
سلام عزیزجان اینا لطف توعه به من
خوبِ من،موزیک هارو بنده اپلود نکردم کد URL موزیک منتخب رو داخل یه کدنوشته شده مخصوص پخش موزیک روی وب جای دادم.
مثل اینکه طبق معمول دیر رسیدم و نتونستم پاسخ کامنت دوستانم رو به موقع بدم خودت فَرا گرفتی پس!
موفق باشی جانَم :))
پاسخ:
سلام عزیزم
نه جدی میگم سلیقه ات آفرین داره...
اصلا بخاطر آهنگهای وب تو بود که به موسیقی بی کلام جدیدا علاقه مند شدم :))

آره دیگه خجالت کشیدم با این هیکلم! رفتم یه نیم ساعت دود چراغ خوردم و یاد گرفتم... =)
ممنون بابت توضیحاتت گلم...
انشاءالله تو هم موفق باشی و سلامت :*
۱۵ دی ۹۵ ، ۱۳:۲۱ مجتبی خزاعی
چه حس خوبی داشت ...
و چه عکس قشنگی، عروسکی پارچه ای در دست عروسکی موفرفری با لبخندی گشاد و گرم :)
پاسخ:
:))

آره عکس خیلی با نمکیه...اولش میخواستم خودم یک طرحی بکشم ولی بعد که اینو دیدم دلم نیومد نذارمش چون به نظرم حق مطلبو به خوبی ادا میکنه... :)

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی